Mijn kind mengt talen: moet ik me zorgen maken?

„Mama, geef me de Löffel.” Bijna elk tweetalig gezin hoort vroeg of laat zo’n zin, en meestal zorgt die voor meer zorgen dan nodig.

Talen mengen hoort bij een normale tweetalige ontwikkeling. Het betekent niet dat de talen in het hoofd botsen, maar dat het kind ze allebei gebruikt.

Waarom kinderen talen mengen

Een kind grijpt naar het woord dat op dat moment het dichtst bij ligt. Als het de lepel altijd op de Duitse opvang kreeg, komt „Löffel” eerder dan „lepel”.

Tweetalige volwassenen doen hetzelfde. Het enige verschil is dat volwassenen sneller een ander woord vinden, of er niet eens naar zoeken.

Verwarring of vaardigheid?

Onderzoek naar tweetaligheid is het grotendeels eens: kinderen die talen mengen, zetten woorden niet lukraak achter elkaar. Het geleende woord komt meestal op een plek waar het in beide zinnen klopt.

Veel kinderen weten rond hun tweede al met wie ze welke taal spreken. Tegen een oma die geen Duits verstaat, zeggen ze geen „Löffel”; ze zoeken een ander woord of wijzen het aan.

Hoe je reageert

Verbeter niet en laat het kind de zin niet herhalen. Antwoord gewoon en gebruik in je antwoord het woord in jouw taal: „Hier is je lepel.”

Zo hoort het kind het woord dat het miste, en wordt het gesprek geen les.

Wanneer het de moeite waard is om op te letten

Mengen op zich is geen reden tot zorg. Een gesprek met een logopedist is zinvol als het kind in geen van beide talen vooruitgaat zoals past bij de leeftijd, als zelfs de familie het moeilijk verstaat of als het plotseling stopt met een taal die het eerder sprak.

Tweetaligheid veroorzaakt geen taalachterstand. Als er een achterstand is, zie je die in beide talen, en dan helpt een logopedist die met meertalige kinderen werkt.

Wat helpt om de talen uit elkaar te houden

Duidelijke verbanden helpen: één ouder, één taal, of thuis de ene taal en op de opvang de andere. Welk model je kiest, is minder belangrijk dan dat je het volhoudt.

Genoeg inhoud in de zwakkere taal helpt ook. Hoe meer woorden een kind kent, hoe minder vaak het moet lenen uit de andere taal.