Yurt dışında iki dilli büyümek: ana dili canlı tutmak

Yurt dışındaki hemen her aile aynı ana gelir. Çocuk kendisine söylenen her şeyi anlar ve sokağın dilinde yanıt verir.

Bu, dilin kaybedildiği anlamına gelmez. Dilin bir sebebi kalmadığı anlamına gelir.

Bu neden olur

Okulun dili günde birkaç saat ve diğer çocukların arkadaşlığını alır. Evin dili bir akşamı ve yanıtı zaten yerel dilde anlayan iki ebeveyni alır.

Çocuk en az direncin yolunu seçer, hepimiz gibi. Bu bir reddediş değil, basit bir hesaptır.

Tutarlılık miktardan önemlidir

Ebeveynin yapabileceği en yararlı şey, hangi dilde yanıt gelirse gelsin çocukla hep aynı dili konuşmaktır. Dayatılan bir kural olarak değil, yerinden oynamayan bir alışkanlık olarak.

Dil yüzünden sohbeti kesmek istenenin tersini yapar. Sohbet aksın, yalnızca bir yönü ana dilde kalsın.

Dile çocuğun istediği içeriği verin

Yalnızca düzeltmelerde ve uyarılarda var olan bir dil, zorunluluk dili olur. En sevilen hikâyeyi, şarkıyı ve şakayı barındıran bir dil, keyif dili olur.

Bu yüzden çocuğun gerçekten sevdiği hikâyeleri, çizgi filmleri ve kitapları ana dile taşımak değer; sadece sofradaki sohbeti değil.

En güçlü sebep insanlardır

Yerel dili konuşmayan bir babaanne, her uygulamadan daha değerlidir. Anlaşılması gereken çocuk kelimeleri bulur.

Haftalık bir görüntülü konuşma, akrabalarda geçen bir yaz ve yaşıt arkadaşlar, evdeki sohbetin yapamadığını yapar.

Üçüncü bir dil geldiğinde

Yurt dışındaki birçok çocuk okulda ayrıca İngilizce öğrenir. Bu ana dile zarar vermez ve onu yavaşlatmaz.

Çocuğun hangi dilin kime ait olduğunu net bilmesi işe yarar, çünkü o zaman dilleri karıştırmaz, aralarında seçim yapar.