Een tweetalig kind opvoeden in het buitenland: de thuistaal levend houden

Bijna elk gezin in het buitenland komt op hetzelfde punt. Het kind verstaat alles wat er gezegd wordt en antwoordt in de taal van de straat.

Dat betekent niet dat de taal verloren is. Het betekent dat ze geen reden heeft.

Waarom het gebeurt

De schooltaal krijgt elke dag een paar uur en het gezelschap van andere kinderen. De thuistaal krijgt een avond en twee ouders die het antwoord in de landstaal toch wel begrijpen.

Het kind kiest de weg van de minste weerstand, zoals iedereen. Het is rekenwerk, geen afwijzing.

Consequent zijn telt meer dan hoeveel

Het nuttigste wat een ouder kan doen, is dezelfde taal blijven spreken tegen het kind, in welke taal het antwoord ook komt. Niet als regel die wordt afgedwongen, maar als gewoonte die niet verandert.

Een gesprek onderbreken vanwege de taal bereikt het omgekeerde. Laat het gesprek lopen, met één kant ervan in de thuistaal.

Geef de taal inhoud die het kind wil

Een taal die alleen bestaat in verbeteringen en herinneringen wordt de taal van de plicht. Een taal met het lievelingsverhaal, -liedje en -grapje wordt de taal van plezier.

Het loont dus om de verhalen, tekenfilms en boeken die het kind echt leuk vindt in de thuistaal te hebben, en niet alleen het gesprek aan tafel.

Mensen zijn de sterkste reden

Een oma die de landstaal niet spreekt, is meer waard dan welke app ook. Een kind dat begrepen wil worden, vindt de woorden.

Een wekelijks videogesprek, een zomer bij familie en vriendjes van dezelfde leeftijd doen wat het gesprek thuis niet kan.

Als er een derde taal bij komt

Veel kinderen in het buitenland leren op school ook Engels. Dat schaadt de thuistaal niet en remt haar ook niet af.

Het helpt als het kind duidelijk weet welke taal bij wie hoort, want dan kiest het tussen systemen in plaats van ze te mengen.