Hoe een kind een tweede taal leert via verhalen

Kinderen leren een taal niet door woorden te leren. Ze leren haar door een verhaal te begrijpen waarin die woorden leven.

Dat doet een prentenboek en een woordenlijst niet: het geeft woorden een reden om te bestaan.

Waarom een verhaal blijft hangen en een lijst niet

Als een kind het woord „beertje” hoort op het moment dat het beertje uit de rugzak valt en op een bankje blijft liggen, komt het woord samen met een beeld, wat spanning en een gevolg. Zo’n herinnering blijft dagen hangen.

Hetzelfde woord, het tiende in een lijst van twintig, blijft hangen tot het einde van de lijst. Het heeft niets om zich aan vast te houden.

De herhaling waar het kind zelf om vraagt

Een driejarige vraagt tien avonden achter elkaar om hetzelfde verhaal. Dat is geen gebrek aan fantasie, het is een methode. Bij elke keer lezen kost het verhaal minder aandacht en blijft er meer over voor de taal.

Laat een kind dus liever opnieuw hetzelfde verhaal kiezen dan elke avond een nieuw aan te bieden.

Luisteren komt lang voor spreken

De meeste kinderen gaan door een stille periode. Ze begrijpen steeds meer en zeggen niets. Dat kan weken duren en is heel normaal.

Het slechtste wat je in die periode kunt doen, is het kind een woord laten herhalen waar anderen bij zijn. Druk dooft de zin sneller uit dan welke methode ook woordenschat opbouwt.

Hoeveel tijd per dag

Tien tot vijftien minuten per dag zijn meer waard dan een uur op zaterdag. Een taal houd je bij door regelmaat, niet door duur.

Een dag overslaan kost niets. Een maand overslaan betekent bijna opnieuw beginnen.

Als het kind het schrift niet kan lezen

Chinees, Japans, Koreaans en Oekraïens gebruiken schriften die een beginner niet kan volgen. Een transcriptie in het Latijnse alfabet onder het woord lost dat op, omdat het kind ziet hoe het woord klinkt op het moment dat het dat hoort.

Zonder die hulp luistert het kind, maar kan het de klank niet koppelen aan wat het op de pagina ziet.